Η Αλεξανδρινή Ποίηση αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά επιτεύγματα της ελληνιστικής εποχής και συνδέεται άμεσα με την ακμή της Αλεξάνδρειας ως κέντρου γνώσης, φιλολογίας και πολιτισμού, με κορυφαίους λογίους και ποιητές να συναντώνται γύρω από το Μουσείο και τη Βιβλιοθήκη της πόλης.
Στο περιβάλλον αυτό λοιπόν, αναπτύχθηκε μια νέα ποιητική αισθητική, η οποία διαφοροποιήθηκε σημαντικά από τα πρότυπα της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου. Οι αρχαίοι Αλεξανδρινοί ποιητές έδωσαν έμφαση στη λογιότητα, τη φιλολογική ακρίβεια, τη διακειμενικότητα και την καλλιέργεια σύντομων, αλλά ιδιαίτερα επεξεργασμένων ποιητικών μορφών. Αντί των εκτεταμένων επικών συνθέσεων που χαρακτήριζαν παλαιότερες εποχές, προτίμησαν έργα υψηλής τεχνικής, πλούσια σε μυθολογικές και ιστορικές αναφορές που απευθύνονταν σ΄ ένα μορφωμένο κοινό. Η δε επιρροή τους υπήρξε διαχρονική, επηρεάζοντας τόσο τη ρωμαϊκή λογοτεχνία, όσο και μεταγενέστερες ευρωπαϊκές ποιητικές παραδόσεις.
Παρότι μεγάλο μέρος της ελληνιστικής γραμματείας έχει χαθεί, από αρκετούς ποιητές της σώζονται ολόκληρα έργα, εκτεταμένα αποσπάσματα ή σημαντικός αριθμός στίχων μέσω παπύρων και παραθέσεων αρχαίων συγγραφέων.
Ο Καλλίμαχος θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της αλεξανδρινής ποίησης, ο οποίος απορρίπτει το εκτενές έπος και προτιμά τη συντομία, την τεχνική τελειότητα και την έντονη λογιότητα. Από τα έργα του διασώθηκαν 6 πλήρεις ύμνοι, κάπου 60 επιγράμματα, αποσπάσματα από τα ¨Αίτια¨ και την ¨Εκάλη¨, και διάφορα μικρότερα ποιήματα.
Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος συνδύαζε το ομηρικό έπος με την αλεξανδρινή λογιότητα, ψυχογραφώντας αναλυτικά τους χαρακτήρες του. Διασώθηκε ολόκληρο το έπος ¨Αργοναυτικά¨ και 4 βιβλία.
Ο Θεόκριτος θεωρείται ο θεμελιωτής της βουκολικής ποίησης, με χρήση της δωρικής διαλέκτου και περιγραφές ρεαλιστικών σκηνών της καθημερινότητας. Διασώθηκαν 30 περίπου ειδύλλια και κάποια επιγράμματα.
Ο Λυκόφρων με τη σκοτεινή γλώσσα και το πολύπλοκο ύφος. Το ποίημα ¨Αλεξάνδρα¨ που διασώθηκε σε 1.474 στίχους θεωρείται ένα από τα δυσκολότερα κείμενα της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας.
Ο Ασκληπιάδης ο Σάμιος θεωρείται από τους σημαντικότερους ποιητές του ελληνιστικού επιγράμματος με κάπου 40 που διασώθηκαν να αφορούν τον έρωτα, τη νεότητα, το συμπόσιο και τη φθορά του χρόνου.
Από τον Ποδείδιππο τον Πελλαίο διασώθηκαν αρκετά επιγράμματα, από τον Ηρώνδα 8 σχεδόν πλήρεις μιμίαμβοι, από τον Βίωνα τον Σμυρναίο το ποίημα ¨Επιτάφιος Αδώνιδος¨, από τον Μόσχο τον Συρακούσιο τα ¨Ευρώπη¨ και ¨Έρως Δραπέτης¨, ενώ από τους Αρίστονα τον Πελλαίο, Λεωνίδα τον Ταραντινό, Νικία τον Μιλήσιο, Αντίπατρο τον Συδώνιο, Μελέαγρο τον Γαδαρέα και Φιλήτα τον Κώο διασώθηκαν κάποια επιγράμματα.
Γενικότερα, μέσα από αυτά τα σωζόμενα κείμενα διαμορφώνεται μια ολοκληρωμένη εικόνα της πνευματικής ζωής της ελληνιστικής Αλεξάνδρειας και διαφαίνεται η διαχρονική επιρροή τους στην παγκόσμια λογοτεχνία.
