Τι εσώτερη λύτρωση! Τι υψηλό συναίσθημα να βιώνεις τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ στον Ιερό Ναό των Παμμέγιστων Ταξιαρχών Αλεξανδρείας στην Ιμπραημία του πολυπληθούς κάποτε Ελληνισμού, την κατάνυξη να διαπερνά το Είναι σου, σαν παρακολουθείς τον Μακαριώτατο να περιφέρει τον Εσταυρωμένο στην αγκαλιά του αποτυπώνοντας το Μαρτύριο του Ιησού.
Η συγκίνηση διάχυτη στο πρόσωπο του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ. κ. Θεοδώρου Β’, καθώς μέσα στο Ναό οι φλόγες των κεριών και των καντηλιών σχημάτιζαν επί του προσώπου του έμψυχες σκιές, θαρρείς και οι παλιοί Αιγυπτιώτες που έφυγαν απ΄ τη ζωή, βίωναν μαζί με τους παριστάμενους πιστούς το μέγεθος και τη διάσταση της Υπέρτατης Θυσίας.
Η Θεία Τελετουργία της Μεγάλης Πέμπτης αποτελεί την κορύφωση του Θείου Δράματος! Μαζί με την Μεγάλη Παρασκευή αποτελούν τις δύο ημέρες της κορύφωσης του Θείου Δράματος. Τα Δώδεκα Ευαγγέλια ειπωθέντα εναλλάξ από τους κληρικούς της Πατριαρχικής Αυλής και με τα βουρκωμένα μάτια και τη λυγμώδη φωνή του Μακαριωτάτου, προσέδιδαν εκείνο το χρώμα της θλίψης που απεικονίζεται στη ψυχή του κάθε πιστού. Η Μεγάλη Πέμπτη, είναι η μαρτυρική διαδρομή του Υιού του Θεού που προετοιμάζει τον Θάνατό Του, για να οδηγηθεί από τη Σταύρωση στην Ανάσταση.
Δύο αντίρροπες δυνάμεις η Ζωή και ο Θάνατος, οι οποίες συγκρούονται αενάως όχι μόνο μεταξύ των έμψυχων όντων, αλλά και μεταξύ όλων των υλικών – συμπαντικών δημιουργημάτων του Μεγαλοδύναμου.
Μέσα από τη σύγκρουση αυτή υπερισχύει πάντα η Ζωή, ένεκα της πίστεως του Ανθρώπου ότι το τέλος δεν επέρχεται με το κλείσιμο των οφθαλμών, τουναντίον ανοίγει την πόρτα της επόμενης Ζωής. Εκείνης που τα περιγράμματά της πλέον δεν τα ορίζει η σάρκα και οι επιθυμίες, αλλά η ψυχή μεταφερόμενη στον μη ορατό κόσμο του Δημιουργού.
Τούτη η σκέψη ισοδυναμεί με αποστάγματα αιώνων άγνοιας, καθότι οι προσπάθειες της θνητής ζωής ουδέποτε κατόρθωσαν μέσα από τα εγκεφαλικά διανοητικά της κύτταρα να εξηγήσουν, να αποκωδικοποιήσουν και να φέρουν εις γνώση της, το «πως», το «γιατί» και το «πότε» η πολυσυμπαντική τελειότητα δημιουργήθηκε.
Ο Ιησούς την Μεγάλη Πέμπτη μεταφέροντας τον Σταυρό Του στον Γολγοθά δεν είναι η σωματική διάσταση που τον στηρίζει στον Ανήφορο, είναι η αμέτρητη να υπολογισθεί δύναμη της ψυχής Του η οποία ενώ γνωρίζει το μαρτυρικό τέλος, αντιλαμβάνεται ότι ο πόνος του Μαρτυρίου αποτελεί το Θείο πιστοποιητικό για να οδηγηθεί στο Δημιουργό Της.
Εξαιτίας της απεικονίσεως του Θείου Δράματος, βιώσαμε και θα βιώσουμε μέχρι την Ανάσταση, οι εναπομείναντες Αιγυπτιώτες στην πόλη της ιστορίας, εκείνα τα βαθύτατα συναισθήματα που μπορεί να δημιουργήσει η πίστη πως: “όταν υπάρχει ωρολόγιο είναι αδύνατον να μην υπάρχει ωρολογοποιός”.
Στο μεγαλείο της Μεγάλης Πέμπτης προεξήρχε η μορφή του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ. Θεοδώρου Β’, με παριστάμενο τον εφημέριο Πανοσιολογιότατο Αρχιμανδρίτη κ. Αθανάσιο, συμπροσευχόμενους τον Πανοσιολογιότατο Αρχιμανδρίτη κ. Επιφάνιο, τον Αραβόφωνο Ιερέα π. Σάμυ και άλλους ιερείς της Πατριαρχικής Αυλής.
Ο Γενικός Πρόξενος κ. Ιωάννης Πυργάκης ανύψωσε τις αισθήσεις και το πνεύμα των εκκλησιαζόμενων πάροικων και ενοριτών, σε μεγέθη ιεροψαλτικής μυσταγωγίας, συνεπικουρούμενος απ’ τον επίσης καλλικέλαδο εκπαιδευτικό κ. Αλέξανδρο Μπάση.
Παρέστησαν εκ των θεσμών της παροικίας πλην του προαναφερθέντος Γενικού Προξένου μετά της συζύγου του Αικατερίνης και του συνόλου των τέκνων τους, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας κ. Ανδρέας Βαφειάδης, ο Οικονομικός επόπτης κ. Εμμανουήλ Τατάκης, ο ενδεδυμένος την προσκοπική στολή Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας κ. Δημήτριος Κάβουρας, η Πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Αλεξανδρείας κα Αλίκη Αντωνίου, ο Έφορος Διοίκησης των Προσκόπων Αλεξανδρείας κ. Άρης Μαρκοζάνης, η Γενική Έφορος των Οδηγών Αλεξανδρείας κα. Μαίρη Κάβουρα, η αδελφή του Μακαριωτάτου κα Ρούλα Μαχλά, ο Αβερωφίτης καλλιτέχνης και ακτιβιστής κ. Ηλίας Πίτσικας και πολλοί άλλοι πιστοί Αιγυπτιώτες που κατέφθασαν στη γενέτειρα τους για να βιώσουν τη Μεγάλη Εβδομάδα, την Ανάσταση και το Πάσχα.
Ιδιαίτερη μνεία οφείλουμε προς το Σώμα Προσκόπων Αλεξανδρείας, το οποίο όπως κάθε χρόνο σε κάθε θρησκευτική ή εθνική εορτή δίνει το «παρών» και τιμά τον Ελληνισμό της Μεγάλης Πόλεως.
Άπαντες οι Πρόσκοποι, στα μέσα της αναγνώσεως των Ευαγγελίων και συγκεκριμένα κατά το Πέμπτο προς Έκτο Ευαγγέλιο, προσήλθαν εντός του Ιερού Ναού σχηματίζοντας έναν διάδρομο που παρέπεμπε στο δρόμο του σεβασμού, του δέους προς την Θυσία του Θεανθρώπου.
