Το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 και ώρα 12:00, τελέσθηκε το Μνημόσυνο της αείμνηστης Ιωάννας – Ελένης Γεροντάκη, στο Α΄ Κοιμητήριο της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας, από την κόρη της, Δήμητρα Γεροντάκη και τα παιδιά της Ελένη Μακρή και Μιχάλη Μακρή.
Η μνημονευόμενη υπήρξε Αιγυπτιώτισσα Αλεξανδρινή και απεβίωσε την 3η Απριλίου 2021. Υπήρξε σύζυγος του επίσης αείμνηστου Στυλιανού Γεροντάκη, επιτυχημένου επιχειρηματία, αποκτώντας μαζί του τέσσερις κόρες: Λίτσα, Άρτεμις, Άννα και Δήμητρα.
Το Μνημόσυνο τέλεσε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ταμιάθεως κ. Γερμανός, Προϊστάμενος της Ιεράς του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου, ενώ παρευρέθησαν εκτός της οικογένειας, εκ της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας, ο Αντιπρόεδρος Β΄ κ. Νικόλαος Κόπελος μετά της συζύγου του Σούζης και ο Οικονομικός Επόπτης κ. Εμμανουήλ Τατάκης, η Πρόεδρος του ΕΝΟΑ και του Πτολεμαίου Α΄ κα Λιλίκα Θλιβίτου, ο μουσικός κ. Μανώλης Χναράκης μετά της οικογενείας του και άλλοι φίλοι της Παροικίας.
Η οικογένεια εκπροσωπούμενη από την κα Δήμητρα Γεροντάκη και τα παιδιά της, προσέφερε καφέ στο Εντευκτήριο της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας, ενώ στη συνέχεια παρέθεσε πλούσιο γεύμα στον Οίκο Ευγηρίας «Μάννα» με προσκεκλημένους όλους τους ηλικιωμένους διαβιούντες στο ανωτέρω κοινοτικό ίδρυμα, οι οποίοι καταχάρηκαν για την τιμητική πρόσκληση και άπαντες μνημόνευσαν την αείμνηστη Ιωάννα – Ελένη Γεροντάκη!
Την οικογένεια υποδέχθηκε η Διευθύντρια του «Μάννα» και των Κοινοτικών Ξενώνων κα Ελένη Άστωρ, ενώ το εξαιρετικό γεύμα που προσέφερε η κα Δήμητρα Γεροντάκη, μαγείρεψε με μεράκι η υπεύθυνη της Κοινοτικής Κουζίνας κα. Σερίν Σακελλάρη.
Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Με το πέρας του Μνημόσυνου της αείμνηστης Ιωάννας – Ελένης Γεροντάκη, εξερχόμενη η κα Δήμητρα Γεροντάκη του Α Κοιμητηρίου, πλησίον της πλατείας με το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου δύο Αιγύπτιοι νεόνυμφοι, την προσκάλεσαν να φωτογραφηθούν εις ανάμνηση της δικής τους χαράς.
Το όμορφο αυτό στιγμιότυπο, εκτός της αποτύπωσης μιας κοινωνικής επαφής, προσέδωσε και το επιπλέον νόημα στη συνύπαρξη των ανθρώπων και την ελαχιστότητα του Ατόμου στο διάβα του ανελέητου Χρόνου.
Δηλαδή, ένας τοίχος χωρίζει τη χαρά από τη θλίψη, το τώρα απ΄ το χθες.
Δυο αντίρροπες δυνάμεις… η Ζωή και ο Θάνατος, που συγκρούονται συνεχώς, διαρκώς και αδιαλείπτως, δια της αιώνιας σιωπής των Κεκοιμημένων με τον πρόσκαιρο βίο των ζώντων!
