Παρακολουθούμε την πορεία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Νικόδημου Τότκα, τον οποίο γνωρίσαμε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, πριν αναχωρήσει για τη δύσκολη χώρα της Νιγηρίας, εκεί όπου διακονεί την ορθόδοξη πίστη του, με έργα ουσίας, προσφοράς και αγάπης.
Ακολουθεί ρεπορτάζ από τη Νιγηρία
Από τα βάθη του Benue State, σε μια από τις πιο απομακρυσμένες γωνιές της Νιγηρίας, εδώ όπου η γη είναι η αυθεντική Αφρική, ο χρόνος κυλά με τον δικό του ήρεμο ρυθμό.
Για να φτάσει κανείς μέχρι εδώ χρειάζεται να διανύσει μακρύ δρόμο με υπομονή, καθώς η πρόσβαση σε αυτούς τους τόπους απαιτεί αντοχή και δύναμη. Ομολογώ ότι και εγώ ο ίδιος εκπλήσσομαι κάθε φορά από την εσωτερική ηρεμία που ανακαλύπτω μέσα μου σε αυτά τα ταξίδια, όμως η χαρά της ιεραποστολής γεμίζει την καρδιά με δύναμη και αισιοδοξία.
Στις πόλεις Adikpo και Ugba, πολύ κοντά στα σύνορα με το Καμερούν, πραγματοποίησα την ποιμαντική μου επίσκεψη στις τοπικές Ορθόδοξες κοινότητες. Την Κυριακή του Θωμά, 19 Απριλίου 2026, τέλεσα τη Θεία Λειτουργία μαζί με τους ιερείς της περιοχής, σε έναν τόπο απλό και αυθεντικό: υπαίθρια, ανάμεσα στις καλύβες των κατοίκων, μέσα σε μια καθημερινότητα που παραμένει λιτή και βαθιά δεμένη με τη γη.
Με ιδιαίτερη συγκίνηση τιμήσαμε τον εφημέριο π. Charles απονέμοντάς του το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών ιερατικής διακονίας. Ήταν μια μικρή αλλά ουσιαστική έκφραση ευγνωμοσύνης για την αφοσίωση και τη θυσιαστική του προσφορά στην Εκκλησία. Είναι χρέος της Εκκλησίας να τιμά τους κληρικούς της ύστερα από τόσα χρόνια διακονίας, ώστε να λαμβάνουν δύναμη και ευλογία στον σταυρό που φέρουν, έναν σταυρό που δεν είναι σύμβολο εξουσίας, αλλά θυσίας και προσφοράς.
Καθώς διασχίζαμε μεγάλες αποστάσεις μέσα από ορθόδοξες κοινότητες και χωριά με καλύβες και χωμάτινους δρόμους της υπαίθρου αυτού του ευλογημένου τόπου, συναντούσαμε ανθρώπους που ζουν απλά, με βαθιά πίστη και μεγάλη καρδιά. Σε κάθε στάση, η υποδοχή ήταν γεμάτη χαμόγελα και μια αυθεντική χαρά που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια.
Παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, οι άνθρωποι της περιοχής παραμένουν σταθεροί στην πίστη τους και στηρίζουν με αγάπη τις ζωντανές ενορίες τους. Εκεί γίνεται φανερό ότι η ιεραποστολή δεν στηρίζεται σε μεγάλα μέσα, αλλά κυρίως στη φροντίδα, την επιμονή και την αυτοθυσία των κληρικών που υπηρετούν τον λαό του Θεού.
