Το Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα, συνδέεται ολοκληρωτικά με τον Αιγυπτιωτισμό ένεκα του Aντώνη Mπενάκη, γόνου παλαιάς ιστορικής οικογένειας της Ελληνικής Διασποράς, που γεννήθηκε το 1873 στην Αλεξάνδρεια και ανατράφηκε με ζωντανή ακόμη την παράδοση της προσφοράς που, από τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια της απελευθερωμένης Eλλάδας, εδραιώνεται κυρίως στο χώρο του παροικιακού Eλληνισμού.
Γι αυτό και η επίσκεψη των στελεχών και μελών του ανωτέρω Μουσείου, στο Τετράγωνο της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας, εμπεριείχε ιδιαίτερο συμβολισμό και συγκινησιακή φόρτιση.
Την πολυπληθή ομάδα συνόδευε από την Ελλάδα ό κ. Βασίλης Αντωνιάδης, Μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου, ο κ. ίκος Τριβουλίδης Διευθυντής Ανάπτυξης, η κα Μαρία Βενιέρη Νομική Σύμβουλος και η κυρία Αγγελική Μπούρα, υπεύθυνη του Τμήματος Μελών του Μουσείου Μπενάκη. Στην ομάδα συμμετείχε και ο κ. Α. Μάνεσσης του Manessis Travel.
Τους εκλεκτούς επισκέπτες υποδέχθηκαν ο Οικονομικός Επόπτης κ,. Εμμανουήλ Τατάκης, ο Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας κ. Δημήτριος Κάβουρας και ο Διευθυντής κ. Γεώργιος Μπούλος, οι οποίοι τους ξενάγησαν και τους ενημέρωσαν για την ιστορία της Κοινότητας και τις σπουδαίες προσωπικότητες των Προέδρων και των Μεγάλων Ευεργετών, που δημιούργησαν τα ευαγή ιδρύματα, τα εκπαιδευτήρια και όλα τα ξεχωριστά ευεργετήματα.
Με βαθιά ικανοποίηση οι άνθρωποι του Μουσείου Μπενάκη, πληροφορήθηκαν για όλες τις σύγχρονες προοπτικές της Ελληνικής Κοινότητας καθώς και για την αναγκαία επένδυση στον εκπαιδευτικό τομέα με την ίδρυση του νέου σχολείου, ενώ παράλληλα γνώρισαν το Ελληνικό Τετράγωνο απ΄ άκρη σ’ άκρη.
Στην αίθουσα των συνεδριάσεων της Κοινότητας, εκεί όπου βρίσκονται οι μορφές των ιστορικών Ευεργετών ο Οικονομικός Επόπτης κ. Εμμανουήλ Τατάκης μαζί με τους παραπάνω οικοδεσπότες, τους καλωσόρισε επισήμως και τους προσέφερε αναμνηστικό δώρο για να ενθυμούνται την επίσκεψή τους στην πόλη των αείμνηστων Μπενάκηδων.
Το απόγευμα η Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας, προσκλήθηκε από τους εκλεκτούς επισκέπτες σε γεύμα που παρέθεσαν στο κοινοτικό Εντευκτήριο, τη γνωστή Ένωση, όπου εκεί γεύθηκαν άπαντες τα εξαιρετικά εδέσματα εμβαθύνοντας επιπλέον τη γνωριμία, την επικοινωνία και τη σχέση μεταξύ των δύο πλευρών.
Αξίζει να αναφέρουμε ως ελάχιστο δείγμα τιμής προς τα στελέχη και τους φίλους του Μουσείου Μπενάκη, μερικά στοιχεία του ιδρυτή του Μουσείου, του δικού μας Αλεξανδρινού Αιγυπτιώτη Aντώνη Mπενάκη, του ευεργέτη που προσέδωσε ιδιαίτερη αίγλη τόσο στην πόλη του Μέγα Αλέξανδρου, όσο και στην Ελλάδα με τα έργα και τις δωρεές του.
Στην Aλεξάνδρεια λοιπόν, ο Mπενάκης άρχισε να εκδηλώνει τα συλλεκτικά του ενδιαφέροντα, ενώ ταυτόχρονα ωρίμαζε μέσα του η ιδέα της δωρεάς, η οποία αποκρυσταλλώθηκε με την οριστική του εγκατάσταση στην Αθήνα το 1926. Ο ψυχικός κόσμος του Aντώνη Mπενάκη διαμορφώθηκε σε μια εποχή κατά την οποία η αποκατάσταση των εθνικών συνόρων της Eλλάδας πρόβαλλε ως κοινό όραμα πάνω στα παράλληλα ιδεώδη του αστικού εκσυγχρονισμού και της εκπαιδευτικής αναγέννησης. Ενδεικτική ήταν άλλωστε η παροιμιώδης γενναιοδωρία του στην ενίσχυση πολλών άλλων πνευματικών ιδρυμάτων και σημαντικών πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Η προσωπικότητα ωστόσο του Aντώνη Mπενάκη διαμορφώθηκε μέσα σ’ ένα οικογενειακό κλίμα ευνοϊκό για τη διάπλαση τέτοιων ιδανικών. Το ίδιο κλίμα γαλούχησε και την αδελφή του Πηνελόπη Δέλτα (1874-1941), την σπάνιας ευαισθησίας μυθιστοριογράφο που με τα βιβλία της μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες της ελληνικής νεολαίας.
Τον ιδρυτή του Μουσείου θα επηρέασε οπωσδήποτε και το παράδειγμα του πατέρα του Eμμανουήλ Mπενάκη (1843-1929), στενού συνεργάτη του μεγάλου πολιτικού Eλευθερίου Bενιζέλου (1864-1936), που διέθεσε επίσης την περιουσία του χρηματοδοτώντας πολλά κοινωφελή ιδρύματα και συμβάλλοντας στην αποκατάσταση των προσφυγικών πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο και μόνο μπορεί να γίνει κατανοητή η προσφορά του Aντώνη Mπενάκη. Βασικό της χαρακτηριστικό παραμένει η «εν ζωή» ανάθεση στο Έθνος, του Μουσείου που δημιούργησε. Θα πρέπει όμως να εξαρθεί και η συνεχής φροντίδα του για την καλύτερη δυνατή οργάνωση, τον πλουτισμό και την εξασφάλιση των οικονομικών του Μουσείου ως το θάνατό του, το 1954.
